2015 Bats Classic

Bats Classic 2015.

 

De Bats Classic is dit jaar op zaterdag 5 september verreden. Eigenlijk 2 dagen eerder, want Okko en ik zijn donderdag met de auto de route wezen verkennen en dat was maar goed ook. Het bleek dat er op “onze” zaterdag zowel in Bronkhorst (dat zou onze eerste pleisterplaats zijn) als in Laren kermis was. Ondanks gemaakte afspraken waren wij niet welkom in “Het wapen van Bronkhorst”. Na enig zoeken hadden we een redelijk alternatief gevonden. Bij “t Kromhout” in Brummen waren we van harte welkom. Verder rijdend kwamen we het volgende obstakel tegen nl. een omleiding bij Laren. Hier lag het wat gecompliceerder dan in Bronkhorst omdat we hier gedwongen waren een nieuwe route vast te stellen. Met nodige zoekwerk, flink wat heen en weer rijden en thuis met behulp van de computer toch weer een mooi alternatief gevonden. Consequentie was wel dat de route wat langer was geworden. Wij hadden ingeschat dat het iets minder dan 200 km zou worden.

 

Zaterdagmorgen: De weersverwachting was niet ideaal maar toch 11 enthousiaste Batsers en 2 minstens even enthousiaste verzorgers aan de start. (Helaas hadden 2 leden op het laatste moment moeten afzeggen). Na een korte toespraak mijnerzijds zijn we om 08.45 uur vertrokken. De afspraak was dat we tussen 29 en 30 km/uur zouden fietsen. Achteraf kan ik zeggen dat we op de vlakke stukken nooit onder de 30 km/uur hebben gereden.

Het eerste deel van de tocht ging door de Achterhoek via veel fraaie, rustige binnenwegen. Vlak voor Bronkhorst de eerste (en achteraf de laatste) lekke band. Omdat we vlak bij de eerste pauze waren werd besloten Marco en zijn fiets in de auto te zetten. De lekke band zou dan tijdens de pauze gerepareerd kunnen worden. Wij moesten alleen nog even over de dijk langs de IJssel. Daar kregen we een ontzettende regen- en hagelbui op ons dak, vergezeld van orkaanachtige wind. En Marco maar lachen in de bus. Helemaal zeiknat (dat is het enige passende woord) kwamen we aan bij ’t Kromhout. Ondanks onze natte kleren werden we hartelijk ontvangen. Sommige hebben zich (gedeeltelijk) omgekleed zodat ze weer droge kleren aan hadden. We hebben rustig koffie gedronken en appelgebak gegeten. Nadat we enigszins waren opgedroogd hebben we onze weg vervolgd, een vloer vol plassen achter latend.

 

Het tweede stuk was het zwaarste met 4 x een beklimming van de Posbank. Van deze 4 beklimmingen hebben we een wedstrijd gemaakt. Er waren punten voor drie eerstkomende te verdienen. Boris wist alle keren als eerste boven te komen. Hij moest daarbij wel strijd leveren met Sjoerd, Wouter en Marco. Ik hoop dat ik niemand vergeet want ik heb er niets van gezien. Na de laatste beklimming riep ik: wie mij lief heeft volge mij. Toen ik achterom keek zag ik niemand! Naderhand reden we over het Rozendaalse veld, waar de hei in volle bloei stond. En omdat dat in middels met een lekker zonnetje gepaard ging zag de wereld er weer een stuk vrolijker uit. In Schaarsbergen kwam de bus er weer bij en zijn we gezamenlijk langs de A50 richting Apeldoorn gefietst. Dat is een verschrikkelijk lang stuk vals plat, waar we ons behoorlijk op verkeken hadden. Maar ja, als je naar boven gaat ga je ook weer naar beneden en zo doken wij Loenen, Eerbeek en Hall binnen. Via De Hoven, een rommelig voorstadje en de brug over de IJssel doken wij Zutphen in. Via de Deventerstraat wilden wij Zutphen weer verlaten maar bij huisnummer 125 had, duidelijk zichtbaar, een heuglijk feit had plaats gevonden. Boris was opnieuw vader geworden en daar schaamde hij zich niet voor, want hij had een groot spandoek aan de muur hangen. Het leek ons passend om hier een bloemetje voor Olga achter te laten. Weer op de fiets naar onze tweede pleisterplaats nl. “De Nieuwe Aanleg”. Hier deelden wij de deelnemers mee dat wij vanwege de omleiding er zeker 10 km bij zouden moeten fietsen. Na een half uur rusten, eten en drinken op weg naar het derde en laatste deel. Niemand begon te zeuren over de extra kilometers. Al fietsend kwamen we er achter dat de afstand vermoedelijk wel boven de 200 km zou uitkomen. Ook hier mopperde niemand over. Nog sterker, ik had de indruk dat iedereen het wel “stoer” vond om meer dan 200 km op één dag te fietsen. Het tempo bleef er lekker in zitten en zo arriveerden we om ca. 17.45 uur bij “De Buren”. Uiteindelijk bleef de teller op 210 km staan met een gemiddelde van 28,7.

 

Iedereen was tevreden, slechts één lekke band, geen valpartijen, geen gemopper en gedurende de loop van de dag steeds beter weer.

Hartelijk dank aan de beide Okko’s voor hun begeleiding en ondersteuning, hartelijk dank aan onze hoofdsponsor Wim Nijhof voor het gebruik mogen maken van de bus, hartelijk dank aan het bestuur voor de financiële ondersteuning en hartelijk dank aan de deelnemers voor hun positieve instelling.

Al met al een dag om met plezier op terug te kijken.

 

Fedde Morren.

 

Foto’s: 2015 Bats Classic